Vervelend dat je het zo hebt ervaren…. Dit is echt een zinnetje van deze tijd.
Met taal proberen we soms iets te verhullen wat in het contact niet soepel loopt. En als er iets is waar ik me aan erger, dan is het verhullen. Dat zegt inderdaad ook iets over mij. 😉
Laat ik een concreet voorbeeld geven. Regelmatig gaan er dingen mis. Een hovenier die belooft te komen, maar niet verschijnt. Iemand die zegt terug te bellen en dat vervolgens niet doet. Of een bedrijf waar nazendingen en terugbelverzoeken telkens blijven liggen. Kortom: beloofd contact dat niet wordt nagekomen.
Ik ben een uitgesproken, duidelijk en direct persoon. Ik merk dat mensen niet die eigenschappen niet altijd waarderen. Overigens trek ik meestal niet direct aan de bel als iemand één keer vergeet terug te bellen. Iedereen heeft het druk en iedereen maakt fouten. Maar als hetzelfde meerdere keren gebeurt, spreek ik het meestal wel uit.
Wat me daarbij opvalt, is dat ik de afgelopen maanden opvallend vaak dezelfde reactie krijg: “Vervelend dat je het zo hebt ervaren.”
En dan vraag ik me af: wat doet zo’n opmerking eigenlijk?
Voor mij voelt het als een vorm van erkenning zonder verantwoordelijkheid. Alsof er wordt gezegd: ik zie dat jij daar last van hebt, maar zonder te erkennen dat het eigen gedrag daar mogelijk een rol in heeft gespeeld.
Natuurlijk heb ik van niemand toestemming nodig om te voelen wat ik voel. Maar wat ik mis in zo’n reactie, is eigenaarschap. Wat is er mis met zeggen: “Sorry, ik ben het vergeten” of “Je hebt gelijk, ik had dit anders moeten doen”?
Zodra mensen fouten erkennen, ontstaat bewustzijn. En bewustzijn is vaak de eerste stap naar verandering.
Soms lijkt het alsof mensen verontschuldigen als iets zwaks zien. Alsof er altijd een verklaring, excuus of omstandigheid gevonden moet worden die het gedrag rechtvaardigt. Terwijl een oprechte “sorry” vaak veel meer verbinding creëert dan een zorgvuldig geformuleerde zin die vooral afstand schept.
Misschien zit daar wel de kern. Echte verantwoordelijkheid nemen vraagt moed. Het vraagt dat je kunt erkennen dat je iets niet handig hebt gedaan, zonder jezelf meteen te hoeven verdedigen.
En eerlijk gezegd: dat maakt iemand in mijn ogen niet kleiner, maar juist menselijker.
Want fouten maken doen we allemaal. Het verschil zit niet in óf we ze maken, maar in hoe we ermee omgaan wanneer iemand ons erop aanspreekt.